انواع سرم و کاربرد آنها

سرمها بر اساس ماده ی تشکیل دهنده به انواع زیر تقسیم می گردند:

1-سرم نمکی :که شامل سرمهای زیر می باشد

الف ) نرمال سالین یا نمکی ساده (N.S ) : 09/0% صورتی رنگ، 45/0% یاسی رنگ هاف سالین –

سدیم کلراید

2 - رینگر زرد رنگ

3 - رینگر لاکتات

4 - سرم قندی یا دکستروز : شامل انواع 5%آبی رنگ -10% قهوه ای رنگ- 20% -50% می باشد

5 - سرم قندی – نمکی  : این سرم به دو نوع زیر تقسیم می شود

الف ) 3/2 – 3/1 که شامل 3/1 نمک و 3/2 قند می باشد ( دکستروز 33،3 % و سدیم کلراید9%) قرمز

رنگ

ب )دکستروز سالین که نوع غلیظ تر سرمهای قندی – نمکی می باشد ( دکستروز 5% - سدیم کلراید

 9%) سبز رنگ

6 - محلولهای جایگزین پلاسما : که به انواع زیر تقسیم می شود

الف ) دکستران        ب ) دکستران 70         ج ) هماکسل        د ) مانیتول

 

 

سرمها جز مواد دارویی هستند که دارای ترکیبات متفاوت بوده و هر کدام از آنها برای بیماری خاصی مورد استفاده قرار می‌گیرند. سرمها دارای ترکیبات آمینو اسیدی ، کربوهیدراتی ، الکترولیتی و ... هستند.

انواع محلولهای تزریقی کاربرد و مصارف محلولهای تزریقی مبتنی بر دو اصل مهم است:

ترکیبات شیمیایی                  اسمولاریته محلول(غلظت اسمزی)

در هنگام پرفوزیون محلولهای تزریقی بایستی این دو اصل مهم را در نظر داشت.

الف ) ترکیبات شیمیایی

مهمترین این ترکیبات عبارتند از:

محلولهایی که فقط مواد قندی دارندسرم قندی دکستروز 5% ، سرم قندی 10% ،سرم قندی 20%

محلولهایی که دارای مواد قندی و الکترولیت هستند سرم -  ، سرم دکستروز سالین5% ، سرم  -  

محلولهایی که فقط حاوی الکترولیت هستندسرم نرمال سالین ، سرم دارو ، سرم لاکتات رینگر

محلولهای جایگزین پلاسما : هماکسل ، ژلوفوژین

محلولهای دارای مواد قلیایی ( بیکربنات سدیم ، محلول  مولار)

محلولهای تغذیه ای پارانترال: که دارای اسیدهای آمینه ،مواد قندی و چربی هستند مانند اینترالیپید

ب) اسمولاریته (غلظت اسیدی)نزدیک به 70% وزن آدمی را آب و الکترولیتهای مورد لزوم تشکیل میدهند که در قسمتهای مختلف بدن قرار دارند. غلظت اسمزی داخل و خارج سلول تقریبا با هم مساوی و حدود 280 تا 290 میلی اسمول در لیتر. محلولهای تزریقی باید ایزوتونیک باشند.

 

تقسیم بندی بر اساس اسمولاریته 

الف) محلولهای هیپوتونیک

 غلظت اسمزی آنها کمتر از قند خون است مثال : سرم دکستروز 25% آب مقطر خالص و ....چنانچه مقادیر زیادی از این محلولها پرفوزیون گردد به علت هیپوتونیک بودن جذب سلول کشته و منجر به همولیز گلبولهای قرمز و ترکیدن سلولهای دیگر می گردد. 

ب) محلولهای ایزوتونیک

غلظت اسمزی آنها تقریبا معادل خون است مثال دکستروز 5% ، دکستروز سالین 5% ، 3/2 و 3/1 ، سرم رینگر  

ج) محلولهای هیپرتونیک

غلظت اسمزی آنها بالاتراز خون است با تزریق آنها آب سلولی را به خود جذب کرده و از تورم سلولها می کاهند و مازاد آب سلولی را توسط دستگاه ادراری از بدن می راند ( درمان آدمهای مغزی ) اگر مصرف انها زباد باشد منجر به دهیدراتاسیون شدید می شود . مثال : دکستروز 10% ، : دکستروز20% ، مانیتول 20%

سرم قندي (دكستروز) 5%

 سرم قندي دكستروز 5%قند و بقيه اب است دكستروزواتر به منظور k.v.o استفاده ميشود و كمك به دفع مواد زايد توسط كليه ها وتامين انرژي مورد نياز بدن استفاده ميشود.دكستروز 5% هيچ الكتروليتي ندارد زماني كه انسان نمي تواند به صورت خوراكي مايعات دريافت كند يا دچار افت قند خون است مصرف ميشود دكستروز را ميتوان در كنار سالين به عنوان منبع تامين انرژي در درمان اسهال به كار برد . گروه درماني اين سرم به عنوان جانشين شونده پلاسماي خون است تركيبات ان شامل دكستروز يا كلروسديم است افزاينده سريع الاثر حجم پلاسما اثر كلوييدي اسموتيك دارد كه مايعات را از فضاي بينابيني به داخل عروق كشيده وباعث افزايش حجم خون مي شود ودكستران 40% چسبندگي اريتروسيتها را كم كرده و باعث كاهش چگالي خون ميگردد در درمان كمكي شوك ناشي از خونريزي , سوختگي و جراحي به كار رفته ومقدار تجويز دارو بستگي به ميزان مايعات از دست رفته و غلظت خون دارد دكستران در موارد ادم ريوي وبيماران كليوي نبايد استفاده شود در دسته بندي دارويي , دكستروزها جزو كربوهيدراتها هستند ودر دسته بندي درماني تركيب غذايي محصول حاوي كالري و جا يگزين كننده حجم مايعات است.

موارد مصرف:جايگزين كردن مايعات و مكمل كالري در بيماران كه نمي توانند مصرف خوراكي كافي داشته باشند يا درانجام اين عمل محدوديت دارند در بزرگسالان و كودكان دوز دارو به نياز فرد به مايعات و كالري بستگي دارد انفوزيون محلول 2.5% يا 5% را به صورت محيطي و انفوزيون داخل وريدي محلول 10% يا 20% را در مواقعي كه نياز به مايع كمتر است, به صورت مركزي تجويز ميشود محلول 50% را براي درمان هيپو گليسمي ناشي از انسولين تجويز ميكنند. محلول 2.5% را براي درمان هيپوگليسمي در نوزادان يا اطفال بزرگتر مورد استفاده قرار ميدهند محلولهاي 10 تا 70 درصد معمولا با ديگر محلولها بويژه محلولهاي امينواسيدي مخلوط و رقيق و از طريق يك وريد مركزي تجويز ميشود. دكستروز يك منبع سريعا متابوليزه كالري و مايعات در بيماراني است كه جذب دهاني ناكافي دارند در هنگامي كه سطح گلوكز خون افزايش ميابد, دكستروز مي تواند از دست دادن پروتئين و نيتروژن بدن را كاهش دهد و رسوب گليكوژن را تسريع و از كتوز جلوگيري كند به شرطي كه به ميزان كافي تجويز شود.همچنين دكستروز ميتواند ديورز ايجاد كند دوزهاي دكستروز تزريقي تحت اثر اكسيداسيون به دي اكسيد كربن و اب تبديل ميشوند محلول 5% ايزوتونيك است و به صورت محيطي تجويز ميشود انفوزيونهاي دكستروز غليظ شده جذب كالري را افزايش ميدهند در حالي كه حجم مايع را زياد بالا نميبرند انها در صورت تجويز محيطي مي توانند تحريك كننده باشند محلولهاي با غلظت بيش از 10% فقط بايد از طريق سوند داخل وريد مركزي تجويز شوند.

موارد احتياط:در صورتي كه سطح گلوكز خون در بيماران با كوماي ديابتيك بيش از حد بالا باشد ,كنتراانديكه است .محلولهاي غليظ در بيماران با هموراژي داخل جمجمه يا داخل نخاعي ,در بيماران دهيدراته يا سندرم قطع مصرف الكل و در بيماران با دهيدراتاسيون شديد ,اتوري ,كوماي كبد يا سندرم سوئ جذب گلوكز, گالاكتوز نبايد مصرف شود .در بيماران با بيماريهاي قلبي يا ريوي ,هيپرتانسيون ,نارسايي كليه ,انسداد مجاري ادراري يا هيپوولمي بايد با احتياط مصرف شود . چنانچه تجمع بيش از حد مايع يا محلول در طول درمان رخ داد ,بايد وضعيت بيمار را ارزيابي كردويك درمان مناسب تصحيح كننده انجام داد .سرعت انفوزيون را كاهش و درصورت لزوم ,دوز انسولين را تنظيم كرد.

بايد از بزرگترين وريد محيطي در دسترس براي تزريق استفاده كرد و سوزن كاتتر را به خوبي در ان جاگذاري كرد .هر چند اگر محلول هيپرتونيك دكستروز از طريق وريد محيطي تزريق شود,شايد ترومبوز ايجاد كند ,بنابراين انرا از راه وريد مركزي تجويزمي كنيم .ازتجويز سريع بايد خودداري كرد چرا كه ممكن است ايجاد هيپر گليسمي ,سندرم هيپر اسمولار يا گليكوزوري كند. ممكن است اين دارو كاهش توليد وترشح انسولين از پانكراس ايجاد كند شايد براي پرهيز از اثرات ناخواسته روي توليد انسولين ,بيمار نياز به اضافه كردن انسولين از راه انفوزيون داشته باشد . پتاسيم بايد به محلول دكستروز اضافه و به بيماراني كه فعاليت كليوي طبيعي دارند و در حالت ناشتا هستند تجويز شود . به دقت بايد جذب ,دفع ,ووزن بدن را بويژه در بيماران با اختلال فعاليت كليوي تحت نظر قرار داد چنانچه حين درمان تجمع بيش از حد مايع يا محلول رخ داد وضعيت بيمار را بايد ارزيابي كرد ودرمان تصحيح كننده مناسب براي بيمار را انجام داد در صورت لزوم سرعت انفوزيون را كاهش ا دوز انسولين را بايد تنظيم كرد.

محلول دکستروز سالین ( سرم قندی نمکی ) :

این محلول تزریقی از نظر ترکیبات شیمیایی معادل سرم قندی 5% دارای گلوکز٬ همانند نرمال سالین 0.9 % حاوی کلرور سدیم است به عبارتی می توان گفت یک لیتر از محلول دکستروز سالین 5% حاوی ترکیب شیمیایی یک لیتر محلول دکستروز 5% (دارای 50 گرم گلوکز) و یک لیتر نرمال سالین ( 154 میلی اکی والان کلرور سدیم ) می باشد.

موارد مصرف:

o تامین انرژی٬ آب والکترولیتهای مورد نیاز در تغذیه پارنترال موقتی در بیمارانی که نمی توانند یا نباید تغذیه کنند.

o گاستروانتریت: علاوه بر تامین آب والکترولیتهای از دست رفته مقداری از انرژی بیماران در حال استراحت گوارشی تامین می گردد.

o مسمومیتها: به علت دارا بودن مواد قندی دیورز بیماران تشدید یافته وکلرور سدیم موجود در آن می تواند کلرور سدیم از دست رفته بیماران در اثر دیورز جبران کند.

o نکته: مصرف دکستروز سالین 5% به علت دارا بودن کلرور سدیم می تواند مختصری بر فشار خون بیافزاید.

موارد عدم مصرف: محدودیت تزریق این محلول با نرمال سالین و دکستروز 5% مشترک می باشد. بنابر این مصرف این محلول در بیماران ادماتو٬ تحت درمان با کورتون و دیابت ممنوع میباشد. عوارض حاصل از تزریق محلول دکستروز 5% و نرمال سالین به سراغ بیمار خواهد آمد .

سرم مانیتول20%:

سرم مانیتول جزو دیورتیک ها می باشد . مانیتول از نظر ترکیبات دارای 6 کربن در زنجیره خود می باشد که از ترکیب قند مانوز با الکل اشباع گردیده و فاقد ارزش غذایی می باشد. به همین جهت پس از انفوزیون ٬ 90% آن بدون تغییر از ادرار دفع شده و 10% بقیه وارد سلول شده و متابولیزه می گردد . محلول مانیتول پس از تزریق به علت داشتن اسمولاریته بالا بر اساس قانون اسمز مقداری از آب داخل سلول را به خارج سلول انتقال می دهد تا غلظت اسمزی در دو طرف داخل و خارج سلول یکنواخت گردد. بعد از این فرایند بر دیورز بیماران افزوده میشود و شروع اثر آن یک تا 2 ساعت پس از تزریق است . فشار مایع مغزی نخاعی و همچنین فشار داخل چشم 15 دقیقه پس از شروع انفوزیون کاهش می یابد.

موارد مصرف :

o کاهش فشار داخل جمجمه: در مواردی مثل تومورهای فضاگیر ٬ ضربه های مغزی٬ عفونتهای مغزی و هیپوکسی سلولهای مغز در اثر شوک و مسمومیت با گاز co2 ( که منجر به ادم مغزی می شود ) .

o کاهش فشار داخلی چشم در اختلالاتی مانند گلوکوم . همچنین قبل از اعمال جراحی روی چشم جهت کاهش موقت فشار داخلی چشم به منظور تسهیل اعمال جراحی و کاهش خطرات جراحی استفاده می شود.

o تشدید دیورز : از این خاصیت به منظور جلوگیری از رسوب هموگلوبین در لوله های ادراری و افزایش دفع هموگلوبین در بسیاری از اختلالات همولیتیک استفاده می شود.

o در بیمارانی که بدنبال شوک دچار کاهش موقتی جریان ادرار میگردند جهت تشدید دیورز به منظور جلوگیری از آسیب کلیوی

موارد منع مصرف:

· در هماتوم داخل جمجمه ( باعث آسیب در هومئوستازیز سلولهای مغزی شده و باعث عود خونریزی می شود )

· در نارسایی قلبی

· در بیماران دچار شوک هیپوولمیک (مثل خونریزی )

· در نارسایی کلیوی پیشرفته

· در اختلال آب و الکترولیت ( مثل گاستروانتریت )

· در احتقان ریوی

· در هیپرکالمی و هیپوناترمی با احتیاط مصرف شود

عوارض جانبی:سردرد و سرگیجه٬ افزایش دفع ادرار ٬ تهوع و اسستفراغ٬ کاهش فشار خون ٬ تب و تاکی کاردی ٬ خشکی غیر عادی دهان یا تشنگی شدید

نکات ویژه :

1)قبل از تزریق٬ مانیتول را از نظر داشتن بلور چک کنید و در صورت داشتن بلور باید در داخل آب گرم با دمای 50 درجه به مدت نیم ساعت گرم شود .

2)مانیتول در تمام بیماران به استثنای بیماران قلبی سریع تزریق می گردد( 30 تا 60 دقیقه).

3)کنترل دفع ادراری بیماران پس از انفوزیون مانیتول بسیار با اهمیت است. در صورت عدم ترشح ادرار حداقل به میزان 50 تا 300 سی سی در ساعت ٬ تزریق دوز بعدی مانیتول ممنوع است.

4)تزریق مانیتول و ترانسفوزیون خون با یک ست مشترک ممنوع است.

محلول تزريقي رينگر Ringer`s

اگر چه با انفوزيون محلولهاي قندي و نمكي و نرمال سالين، مقاديري از نيازهاي تغذيه اي و الكتروليتي ( موادقندي، آب، Na و Cl ) بيماران تامين مي گردد، اما در تزريق اين گونه محلولها با تشديد ديورز، به علت دفع پتاسيم از طريق ادرار، بيماران در خطر تهديد هيپوكالمي قرار مي گيرند.اما سرم رينگر علاوه بر دارا بودن NaCl به مقدار مشابه در سرم نرمال سالين حاوي مقاديري K+ و Ca++ با غلظت  ايزوتونيك مي باشد. در واقع رينگر نرمال ساليني است كه مقاديري K+ و Ca++ به آن اضافه شده است. از نظر غلظت اسمزي محلولي ايزوتونيك بوده ، اسمولاريته آن در حدود 210 ميلي اسمول در ليتر مي باشد. بنابراين با تزريق رينگر به همراه ساير محلولها مقاديري از پتاسيم مورد نياز بيماران N.P.O  تامين مي گردد. غلبا ربنگر را محلولي متعادل شده يا نگه دارنده مي نامند. اگر فعاليت كليوي مختل نشده باشد (به طور جدي)، اين فراورده براي جايگزين كردن حجم مايع مناسب است. بدن نمي تواند پتاسيم موجود در اين محلول را دفع كند و ممكن است پتاسيم تا حد خطرناكي در بدن تجمع يابد مگر آنكه كليه فعل باشد، به اين دليل قبل از دادن آن بايد فعاليت كليه برقرار باشد.

تركيبات شيميايي :

Na⁺ = 14 mEq/lit

K⁺ =   4 mEq/lit

Ca⁺⁺ = 4 mEq/lit

Cl^- = 155 mEq/lit

موارد مصرف:

1-در جايگزيني الكتروليتهاي از دست رفته، در مواردي كه از دست دادن يون كلر بيشتر از يون سديم باشد، مانند گاستروآنتريت

2-در تغذيه پارانترال كوتاه مدت به همراه ساير محلولهاي تزريقي.

3- درمان دهيدراتاسيون ناشي از اسيدوز ديابتي.

4-در جايگزيني مايعات از دست رفته در خين عمل جراحي درصورت نبودن رينگرلاكتات محلول مناسبتري نسبت به ساير محلولهاي تزريقي است.

5- در شوك هيپوولوميك بر ساير محلولهاي قندي نمكي ارجحيت دارد.

6-به همراه ساير محلولها در سرم تراپي به منظور جلوگيري از هيپوكالمي به همراهمدرهاي تزريقي مانند فوروزمايد و ساير محلولهاي ديورتيك مانند مانيتول استفاده مي شود.

موارد منع مصرف: نارسايي كليوي

نكات لازم در تزريق رينگر:

1-در هنگام انفوزيون رينگر مانند ساير محلولهاي تزريقي كنترل تاريخ مصرف، تغيير رنگ و و جود هرگونه ذرات معلق لازم است. در صورت كدر بودن محلول بايد از مصرف آن خودداري كرد.

2-چون غلظت پتاسيم در رينگر جزئي است، سرعت انفوزيون بستگي به نياز بيمار دارد.

3- اضافه كردن پتاسيم هيپرتونيك به رينگر جهت درمان هيپوكالمي بلامانع است.

4-افزودن محلول هايپرتونيك بيكربنات سديم به داخل رينگر ممنوع است زيرا با كلسيم موجود در رينگر رسوب كربنات كلسيم ميدهد. 

تذكر:

۱-رفع علائم كاهش آب بدن، بهبود فشار خون، بهبود غلظت خون و طبيعي شدن ميزان ادرار نشان دهنده تصحيح كاهش آب بدن ميباشد.

۲-در صورت وجود اسيدوز، رفع شدن آن با از بين رفتن تنفس بيش از حد مشخص مي شود.

۳-اين فرآورده ممكن است براي جبران كاهش پتاسيم بين سلولي كافي نباشد.

سرم رینگر لاکتات - RINGER LACTATE

این سرم الکترولیت و جانشین شونده پلاسما است. این سرم چند الکترولیتی است و شامل سدیم ، پتاسیم ، کلسیم ، کلر و لاکتات می‌باشد. رینگر لاکتات یک محلول یونی است که حجم خون را افزایش داده و تعادل آب و الکترولیتها را برقرار می‌سازد. یون لاکتات موجود در این فرآورده که به سرعت به یون بی‌کربنات متابولیزه می‌شود، در تنظیم تعادل اسید - باز دخالت دارد. این سرم برای جایگزینی مایعات و الکترولیتهای از دست رفته ، برقراری تعادل مجدد آب و الکترولیت بدن به خصوص قبل و پس از جراحی مصرف می‌شود.

مصرف در بارداري:  مجاز   

مصرف در شيردهي: مجاز

موارد مصرف: اختلال تعادل آب و الكتروليت ها ، اسيدوز و اسهال

نوع اثر:  تبديل به بيكربنات

مکانيسم اثر:  لاكتات در بدن به سرعت تبديل به بيكربنات ميشود

موارد منع مصرف:  نارسايي كليه ، اسيدوز متابوليك و آلكالوز، نارسايي احتقاني قلب،هپاتیت

موارد احتياط:  به صورت تزريق عضلاني مصرف نشود.

كلرو سديم 9%يا سرم نمك يا نرمال سالين يا سرم فيزيولوژي

الف-غير قابل تزريق ب-قابل تزريق

الف-سرم كلروسديم9%غير قابل تزريق كه به منظور شستشوي زخم ها ازجمله زخم بستر (به علت بي حركتي بدن ايجاد مي شود )(زخم بد سور)استفاده مي شود.

ب-سرم كلروسديم 9%قابل تزريق كه به منظور جبران كمبودحجم مايعات بدن ؛ جبران كمبود خمن و همچنين به عنوان بالا بردن فشار خون و به منظور حل كردن دارو به جاي آب مقطر وبه منظور شستشويزخم هااز اين سرم استفاده مي شود.

سرم اینترالیپید20%

این محلول تغذیه ای دارای 115گرم چربی از چربی های ضروری مثل اولئیک و پالمتیک می باشد که انفوزیون 500 سی سی از این محلول می تواند 300 کالری انرژی ایجاد کند.

موارد مصرف

بطور کلی آنهایی که از تغذیه گوارشی محدود هستند و همچنین در بیمارانی که عواملی باعث افزایش ترشح نوراپی نفرین می گردد.

موارد منع مصرف

1) در اختلالات متابولیسم چربی ها

2)در بیمارانی که اختلالات انعقادی دارند ،بیماریهای شدید ریوی، نارسایی کلیوی

عوارض

مهم ترین عارضه شوک آنافیلاکسی است که با علایم متعددی مثل دردسینه،تهوع،استفراق،افزایش درجه حرارت،برافروختگی صورت،تعریق،گیجی و خواب آلودگی همراه است

نکته قابل توجه:

مصرف امولسیونهای چربی دار با سایر محلولهای حاوی اسیدهای آمینه ممنوع است.

سرم  -

این محلول تزریقی شامل   نرمال سالین و   از حجم خود را شامل دکستروز 5% است که محلول ایزوتونیک است.

موارد مصرف

1)این محلول به علت داشتن قند و کلروسدیم کمتر نسبت به دکستروزسالین 5% در بیماران دیابتی کاربرد دارند.

2)با انفوزیون این محلول در حین عمل جراحی به خصوص برای اطفال از خطر احتیاج سدیم مصون خواهند بود.

3)از این محلول به منظور تامین آب و الکترولیت موردنیاز در بیمارانی که نارسایی کلیوی،کبدی و قلبی دارند می توان با احتیاط مصرف کرد.

نکات لازم

1)نکات لازم برای دکستروز سالین 5% برای این سرم مورد توجه قرار گیرد.

2)چون این محلول ممکن است برای بیمارانی که نارسایی کلیوی،کبدی و قلبی دارند استفاده گردد قبل و درحین انفوزیون،فشار خون بیماران کنترل گردد چون هایپوتانسیون در حین انفوزیون می تواند موجب احتباس مایعات و سدیم شودکه در این صورت بهتر است از ادامه ی انفوزیون خودداری و از محلولهای قندی هیپرتونیک(دکستروز10%) استفاده کرد.

توجه:

احتباس سدیم منجر به ادم حاد ریوی نیز می شود.

علل گوش درد و راههای درمان

علل گوش درد و راههای درمان

درد گوش را نباید ساده پنداشت. فرقی نمی كند كه علت گوش درد در گوش خارجی باشد یا در گوش میانی، زیرا به هر صورت٬ تورم گوش می تواند پیامدهای خطرناکی را به دنبال داشته باشد.
تب بالا، اختلال در شنوایی و احساس فشار در گوش از نشانه های آشكار ورم در ناحیه گوش میانی است و اگر بسرعت درمان نشود، مشکلات فراوانی به همراه خواهد داشت. در چنین حالتی، در پشت پرده گوش چرك جمع می شود كه در نهایت حتی می تواند پرده گوش را پاره كند. تورم گوش میانی اغلب در اثر سرما خوردگی بوجود می آید. باكتری ها یا ویروس ها از طریق مخاط گلو و بینی در گوش پخش می شوند. در چنین وضعیتی باید به پزشك مراجعه كرد و تحت نظر وی آنتی بیوتیک مصرف نمود. اشعه مادون قرمز نیز در كاهش درد كمك شایانی می كند.
انسداد پرده ای که بین بینی و گوش وجود دارد٬ باعث بروز درد و اختلال در شنوایی می شود كه علت آن اغلب سرماخوردگی است. تمیز نگه داشتن بینی در برطرف كردن انسداد این پرده اهمیت ویژه ای دارد.
بخور گیاه كاملیا، اشعه مادون قرمز و قطره بینی از جمله مواد مناسب برای درمان این حالت هستند. اگر این عارضه در مجرای بیرون گوش واقع شود، با درد و خارش شدید همراه است. علت آن ٬پاک کردن غیر اصولی گوش است. گاهی اوقات٬ درد در اثر باكتری ها یا ویروس هایی كه هنگام شنا وارد گوش می شود، به وجود می آید. در چنین مواقعی گوش خود را با قطره های گوش كه حاوی تركیبات الكل دارو گلیسرین هستند٬ مداوا كنید.
ایجاد موم گوش٬ علتهای متفاوتی دارد: اختلال در سیستم گردش خون، جراحت پرده گوش، آسیب دیدن گوش میانی، كمبود ویتامین و مواد معدنی، فشارهای روحی، كری ناگهانی و ...هریک از اینها می توانند نشانه های یك بیماری جدی باشند.به همین دلیل باید علت کاملاً مشخص شود و درد به طور اصولی درمان شود. گاهی اوقات درد دندان كه در ناحیه گوش ظاهر می شود، باعث بروز این دردها می شود.
برای پیشگیری از مشكلات مربوط به گوش، نباید گوشها را با گوش پاك كن تمیز كرد. این كار به مكانیزم طبیعی گوش آسیب می رساند. در مورد کودکان همیشه باید توجه کرد كه بینی آنها تمیز باشد. در صورت لزوم هنگام حمام كردن، گوشتان را با گوشی های مخصوص گوش محافظت كنید

درمان درد گوش

 

گوش درد می تواند دردی مبهم و تیز در یک یا هر دو گوش باشد این درد ممکن است موقت و یا دائمی باشد. به هر حال درد گوش از هر نوعی که باشد آزار دهنده است و باید هر چه سریعتر درمان شود.

بازدید : 46,525 نفر

 

در این مطلب شما را با انواع راه های درمان گوش درد به صورت خانگی و با استفاده از طب سنتی آشنا می کنیم.

 

 

دکتر نظام نحرینی متخصص طب سنتی و مدرس جهاد دانشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی گفت: در طب سنتی با توجه به نوع مزاج افراد درمان آن هم متفاوت است.

اگر گوش درد از نوع گوش دردهای گرم باشد باید برای درمان آن از سردی ها استفاده شود و اگر درد گوش از سردی یا سرمازدگی باشد باید برای درمان آن از گرمی ها استفاده کرد.

به عنوان مثال برای درمان گوش درد های ناشی از سرمازدگی می توان عسل جوشانده شده را با آب غرغره کرد. همچنین ادویه هایی مثل  دارچین و هل و میخک و زنجبیل را می توان جوشاند و با پنبه بر گوش گذاشت.

این متخصص طب سنتی گفت: دم برگ گل سوسن سفید اگر در روغن فندق خیسانده شود به بهبود انواع درد گوش کمک می کند علاوه بر این می توان برای رفع گوش درد  جعفری نمک زده با روغن زیتون را در سوراخ گوش گذاشت. 

برای درمان گوش دردهایی  که عامل گرمی دارند استفاده از سرکه در داخل سوراخ گوش و یا به صورت مالشی در سطح و داخل گوش بسیار مؤثر است.استفاده از سرکه از طریق بویایی نیز روش مؤثری برای تسکین گوش دردهای گرم است.

 

روش های درمان درد گوش 

 

 

از دیگر روش های گیاهی موثر در درمان گوش درد استفاده از گیاه درمنه است. درمنه یا آرتمیس، گیاهی است از خانواده کاسنی ها که به دلیل خواص چندجانبه اش، کاربرد زیادی در طب گیاهی دارد. این گیاه گل های ریز زردرنگی داشته و از آن برای تهیه اسانس نیز استفاده می شود.

دم کرده درمنه گوش درد را کاهش می دهد و بسیار موثر است.

گیاه دیگری که در درمان درد گوش توصیه شده است گل همیشه بهار نام دارد که در مناطق شمال آمریکا و اروپا می روید. در قدیم هندی ها و عرب ها از آن استفاده دارویی می کردند.

مالیدن روغن آن، گوش درد را کاهش می دهد. وبرای برطرف کردن عفونت گوش، هم می توانید چای همیشه بهار بخورید.

در طب سنتی قدیمی گفته شده  برای درمان گوش درد می توان از روغن کدو یا روغن بنفشه استفاده کرد به این شکل که بر سر مالیده شود. همچنین روغن گل همیشه بهار را با سرکه می توان در گوش چکاند یا پنبه را با گلاب خیس کرد و در گوش گذاشت.

تریاک و سایر افیون ها

- تریاک و سایر افیون ها اکثر مواد مخدری که به طور مستقیم و یا غیر مستقیم از گیاه خشخاش به دست می آیند و مصرف آنها معمولا با احساس بی حسی و کرختی، تسکین درد، و خواب های عمیق به همراه است را افیون می نامند. افیون ها به شکل انواع مختلفی از مواد تولید شده و برای مصارف پزشکی و دارویی و یا مصارف غیر قانونی مورد استفاده قرار می گیرند. در این قسمت مهمترین مواد مخدر افیونی که از خشخاش و یا محصولات جانبی آن مشتق می شود معرفی شده است. ١. هروئین ٢. تریاک ٣. مرفین و کدئین ٤. متادون ١- هروئین هروئین چیست Heroinهروئین ( با نام علمی دیامورفین یا دی استیل مرفین) یکی از انواع افیون هایی است که از گیاه خشخاش به دست می آید. با کشیدن تیغ بر روی کاسبرگ گیاه خشخاش شیره سفیدی از آن خارج می شود که پس از خشک شدن تغییر رنگ داده و به آن تریاک گفته می شود. تریاک دارای مرفین و کدئین است که هر دو خاصیت تسکین درد دارند. مهمترین منبع تولید هروئین خیابانی، کشورهای هلال طلایی آسیا شامل افغانستان، ایران، و پاکستان هستند. هروئین از مرفین به دست می آید و نوع خالص آن به صورت یک پودر سفید رنگ می باشد، با این حال هروئینی که امروزه برای مصارف معتادان به فروش می رسد به رنگ سفید مایل به خاکستری، زرد، و یا حتی قهوه ای یافت می شود. هروئین را معمولاً در بسته های پلاستیکی کوچک و مخروطی شکل بسته بندی می كنند و سر آن را با آتش میبندند. در این حالت آب در آن نفوذ نکرده و در مواقع خطر می توانند آنرا بلعیده و پس از دفع از آن استفاده كنند. هروئینی که برای مصارف پزشکی مورد استفاده قرار می گیرد اغلب به صورت قرص مصرف شده و یا به صورت محلول تزریق می شود. تعدادی از افیون های صنعتی از خانواده مرفین (اپیویید ها) که برای مصارف پزشکی و دارویی تولید می شوند، خواصی مشابه هرویین دارند. از جمله این مواد می توان به دی هیدرو کدوین (DF ١١٨s)، پتیدین (که اغلب برای کاهش درد زایمان استفاده می شود)، دیکونال، پالفیوم، ترامادول، و متادون (که اغلب در برنامه های درمانی به عنوان جایگزینی برای اعتیاد به هروئین تجویز می شود) اشاره نمود. هروئین را علاوه بر کشیدن (دود کردن)، از طریق کشیدن از بینی، و یا تزریق نیز می توان استفاده نمود. اپیوئیدها برای مصارف پزشکی و اغلب به صورت قرص و یا محلول تزریقی تولید می شوند، با این حال خصوصا توسط معتادانی که به هرویین دسترسی ندارند، می تواند برای مصارف غیر پزشکی نیز استفاده شوند. متادون اغلب به صورت شربت ساخته شده و نوشیده می شود. در برخی از کشور ها از متادون به عنوان دارویی برای متوقف کردن و یا سم زدایی استفاده می شود. اگرچه استفاده از متادون باعث کاهش یافتن برخی از نشانه های فیزیکی خماری ناشی از اعتیاد به هروئین می شود، اما نه عوارض روانی بیماری اعتیاد را کاهش می دهد، و نه ریشه اصلی مشکل را از بین می برد. در بین معتادان به هروئین، متادون به عنوان ماده ای معروف است که سم زدایی آن به نسبت هروئین مشکل تر می باشد. در کشورهای غربی از جنبه قانونی مرفین، تریاک، متادون، پتیدین، و دیکونال مواد کلاس A، کدئین، دی هیدروکدئین (DF١١٨) کلاس B، و تمگزیک و دیستالجزک در زمره مواد کلاس C هستند. عوارض و تاثیرات هروئین و سایر افیون ها دارای خاصیت آرام بخشی بوده و سیستم عصبی بدن را مختل می کنند. مصرف این افیون ها سرعت عملکرد بدن را کاهش داده و دردهای جسمی و روحی را به طور موقت از بین می برد. تاثیرات هروئین در بدن بلافاصله پس از مصرف آغاز شده و بسته به نحوه و میزان مصرف آن تا چند ساعت به طول می انجامد. برخی از این اثرات عبارتند از: احساس گرمی در بدن، احساس سرخوشی و آرامش، و از بین رفتن اضطراب و سایر احساسات ناخوشایند. مصرف هروئین برای اولین بار احتمالا باعث ایجاد احساس تهوع و یا استفراغ می شود. ولی به تدریج و با مصرف بیشتر، این عوارض از بین می روند. مصرف میزان زیاد هروئین باعث بروز بی حسی شدید، رفتن به حالت کما، و یا حتی مرگ ناشی از اختلال در تنفس می شود. مصرف طولانی مدت هروئین باعث به وجود آمدن حالت تلورانس شده و فرد برای رسیدن به همان لذت و سرخوشی سابق باید میزان بیشتری مواد مصرف کند. بعلاوه، همزمان با مصرف مداوم مواد، بیماری اعتیاد نیز توسعه می یابد. خماری فیزیکی ناشی از اعتیاد به هروئین علائمی مانند سرماخوردگی بعلاوه درد، لرزش، تعریق، و اسپاسم عضلانی ایجاد می کند. بسته به وضعیت جسمانی فرد، این علائم معمولا از یک هفته تا ده روز پس از قطع مصرف مواد ادامه پیدا می کنند و پس از آن به تدریج از بین می روند. اما این امکان وجود دارد که احساس ناخوشی و یا احساس ضعف در بدن برای مدت طولانی تری باقی بماند. اگرچه بسیاری از معتادان به هروئین می توانند اعتیاد خود را ترک کنند، ولی پاک ماندن روزانه و پرهیز کامل از هروئین می تواند بسیار مشکل باشد. به همین دلیل کارکرد برنامه های 12 قدمی و استفاده از حمایت انجمن معتادان گمنام یکی از موثرترین روش هایی است که می تواند به بهبودی این دسته از معتادان کمک کند. برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص نحوه ترک اعتیاد به مواد مخدر با استفاده از برنامه های 12 و حمایت انجمن های گمنام، لطفا به قسمت بهبودی 12 قدم رجوع کنید. مصرف بیش از حد هروئین می تواند عواقب مرگباری به همراه داشته باشد؛ به خصوص زمانی که معتادان پس از یک دوره پاکی، مجددا اقدام به مصرف مواد به همان میزان اولیه کرده و یا هروئین را با سایر مواد مانند الکل، آرامبخش ها، و یا سایر مواد مخدر ترکیب و پس از آن مصرف کنند. بسیاری از معتادان به هروئین، در شرایطی که دسترسی به هرویین نداشته باشند اقدام به مصرف سایر افیون ها و یا قرص های آرام بخش می کنند. کیفیت و خلوص هروئینی که معتادان تهیه می کنند بسیار متفاوت است چراکه گاهی برای کسب سود بیشتر، مواد مختلف دیگری به آن اضافه می شود. مصرف تزریقی هروئین میزان ریسک مصرف را افزایش داده و آنها را در خطر ابتلا به بیماری هایی مانند هپاتیت و یا ایدز که بر اثر استفاده از سرنگ های آلوده مشترک ایجاد می شود، قرار می دهد. عوارض فیزیکی ناشی از مصرف بلند مدت هروئین به ندرت خطرناک می شود. برخی از این عوارض عبارتند از: یبوست مزمن، بروز اختلال و بی نظمی در عادت های ماهانه زنان، ذات الریه، و کاهش مقاومت در برابر عفونت ها و بیماری های مختلف. در صورتی که این عوارض با رفتارهایی مانند بی نظمی در غذا خوردن، بی توجهی نسبت به وضعیت شخصی، و یا بی سرپناهی همراه شود، می تواند تاثیرات بدتری نیز داشته باشد. تزریق مکرر می تواند باعث بروز صدماتی مانند آسیب دیدگی رگ ها، بی نظمی در ضربان قلب، و یا اختلالات تنفسی شود. همچنین استفاده از افیون ها در دوران بارداری، می تواند باعث اختلال در رشد جنین، و بروز علائم خماری در نوزاد بلافاصله پس از تولد شود. ٢- تریاک تریاک چیست شکل ظاهری ماده مخدر تریاکتریاک ماده مخدر صمغ مانندی است که از گیاه خشخاش به دست می آید. با خراش دادن کاسبرگ گیاه خشخاش، شیره سفید رنگی از آن خارج می شود که پس از باقی ماندن در مجاورت هوا و اکسید شدن، سفت شده و به رنگ سیاه در می آید. تریاک به صورت لول، حبه قند و یا کیک بسته بندی و حمل می شود. این ماده مخدر دارای ١٦% مرفین و آلکالوئید است که اغلب از آن جهت تولید هروئین و فروش در بازارهای سیاه استفاده می شود. کشت خشخاش و استعمال تریاک برای مصارف غذایی، بیهوشی، و در مناسبت ها، به اواخر دوران نوسنگی باز می گردد. سومری ها، آشوری ها، مصری ها، یونانی ها، رومانیایی ها و ایرانیان باستان، همگی به طور گسترده ای از تریاک به عنوان قوی ترین ماده آرام بخش و ضد درد استفاده می کرده اند. همچنین آنها از تریاک برای انجام جراحی های خود استفاده می کرده اند. مرفین، اصلی ترین ماده شیمیایی بیولوژیک فعال در ساختار تریاک است که دارای دو نوع اصلی از آلکالوئید ها می شود. افرادی که از تریاک استفاده می کنند در حقیقت به انواع مختلفی از افیون ها مانند مرفین، کدئین و سایر ترکیبات مخدر موجود در آن وابسته می شوند. مرفین متداول ترین و اصلی ترین آلکالوئید موجود در تریاک می باشد که حدود ١٠% الی ١٦% از آن را تشکیل می دهد. بعلاوه مرفین عامل اصلی عوارض و آسیب هایی است که به بدن وارد می شود. از جمله این آسیب ها می توان به آسیب به ریه و ایجاد مشکلات تنفسی، کما، ایست قلبی و… اشاره نمود. تنها ٢ گرم از ماده مخدر تریاک، حدودا ١٢٠ الی ١٥٠ میلی گرم مرفین وجود دارد که دز بسیار بالایی است. رایج ترین روش استعمال تریاک دود کردن و کشیدن آن است. در کشور های خاور میانه از جمله ایران این کار را با استفاده از وافور و یا روشی به نام سیخ و سنگ انجام می دهند. در این روش با استفاده از یک جسم داغ تریاک را سوزانده و سپس با استفاده از یک جسم لوله ای (مثلا لوله خودکار) دود حاصل از سوختن تریاک را به درون سیستم تنفسی خود هدایت می کنند. براساس پژوهشی در سال ۱۳٩۰، این روش شایع‌ترین روش برای تدخین و کشیدن تریاک در ایران است و نزدیک به ۵٩٪ از مصرف تریاک ایران، به این روش انجام می‌شود. در مواردی نیز سوخته تریاک که ماده ای به رنگ قهوه ای تیره و قیر مانند است را در چایی حل کرده و یا آن را به تنهایی می بلعند. عوارض و تاثیرات تریاک مرفین پس از وارد شدن به بدن به گیرنده های عصبی اپیویید در مغز، نخاع، معده و روده ها چسبیده و کارکرد آن را دچار اختلال می کند و از این طریق باعث به وجود آمدن خاصیت ضد درد در بدن می شود. مصرف طولانی مدت و مداوم مرفین باعث مقاوم شدن بدن و به وجود آمدن تلورانس، و در نتیجه بروز اعتیاد می شود. معتادان مزمن کشور چین در سال ١٩٠٦ یا معتادان مدرن امروزی در کشور ایران به طور روزانه حدود ٨ گرم مرفین مصرف می کنند. ایجاد خاصیت ضد درد و اعتیاد به مواد مخدر، هر دو از عملکردهای گیرنده های عصبی اپیویید هستند. انوع مختلف گیرنده های عصبی اپیویید اولین بار به واسطه نحوه پاسخ دهی آنها به مرفین شناسایی شد. در دنیای صنعتی کنونی، ایالات متحده آمریکا بزرگترین مصرف کننده اوپیوییدهای تجویزی، و ایتالیا کمترین مصرف کننده آن است. بیشترین میزان تریاک که به کشور آمریکا وارد می شود، به طور قانونی یا غیر قانونی به اجزای تشکیل دهنده آن شکسته می شود. بیشترین میزان مصرف مواد مخدر از مشتقات تریاک مانند هرویین می باشد و تنها میزان ناچیزی از تریاک به طور مستقیم و خالص مورد استفاده قرار می گیرد. تزریق وریدی هروئین رایج ترین نوع مصرف این ماده مخدر می باشد. در قیاس با روش تزریقی، حرارت دادن هروئین به همراه باربیتال بر روی یک قطعه فویل، و یا مصرف تدخینی (کشیدن) پودر هروئین، به ترتیب ٤٠% و ٢٠% کارایی دارند، به همین دلیل اکثر معتادان ترجیح می دهند که هروئین را مستقیما به داخل جریان خون خود تزریق کنند. اکثر مرگ و میرهای ناشی از مصرف هروئین، نه به دلیل مصرف بیش از حد، بلکه به علت مصرف همزمان تریاک با سایر مواد آرام بخش، الکل، و یا بنزودیازپام اتفاق می افتد. ٣- مرفین و کدئین مرفین چیست مرفین و کدئین مرفین یک ماده مخدر و ضد درد قوی است که ماده اصلی آن از عصاره خشخاش استحصال شده و سپس طی واکنش های شیمیایی در آزمایشگاه تولید شده و یا با سایر مواد ترکیب می شود. مانند سایر مواد افیونی از جمله هروین، مرفین نیز به طور مستقیم بر روی سیستم عصبی مرکزی تاثیر گذاشته و باعث تسکیل درد می شود. مطالعات و تحقیقات علمی نشان داده است که از میان همه مواد مخدر افیون دار، مرفین بهترین و موثرترین ماده برای تسکین دردهای شدید است؛ با این حال، از لحاظ میزان اعتیادآور بودن، و تلورانس نیز در قیاس با سایر مواد بسیار قوی تر بوده و مصرف کننده را به سرعت از لحاظ جسمی و روحی به خود وابسته می کند. مدت زیادی است که مرفین به عنوان یک ماده تاثیرگذار بر گیرنده های عصبی در سیستم مرکزی اعصاب که خواص آرام بخشی و تسکین درد دارد شناخته می شود. مرفین قانونی، اغلب به منظور تولید کدئین مورد استفاده قرار می گیرد. استفاده های قانونی مرفین عبارتند از: به عنوان مسکن و آرام بخش در بیمارستان ها برای تسکین دردهای مزمن شدید ماده کمکی برای بیهوشی عمومی ضد سرفه در موارد سرفه بسیار شدید ضد اسهال در شرایط اسهال مزمن عوارض و تاثیرات مرفین یک ماده مخدر بسیار قوی و اعتیاد آور است که در مقایسه با هروئین، وابستگی روانی و جسمی شدیدتری ایجاد می کند. در یک مطالعه برای مقایسه تاثیرات روانی و ذهنی بین هروئین و مرفین، که بر روی معتادان تزریقی انجام می شد، مشخص شد که هیچیک از این دو ماده بر دیگری اولویت نداشته و معمولا معتادان تفاوتی بین آنان قائل نمی شوند. نشانه های خماری ناشی از اعتیاد به مرفین، معمولا اندکی قبل از زمان تعیین شده برای مصرف دوز بعدی آغاز می شوند. این مدت که معمولا بین ٦ تا ١٢ ساعت به طول می انجامد، در برخی از موارد حتی به چند ساعت پس از مصرف نیز می رسد. نشانه های اولیه مصرف مرفین عبارتند از: میل و اشتیاق شدید به مواد مخدر، ترشح اشک، بی خوابی، اسهال، آبریزش بینی، خمیازه کشیدن پی در پی، بیقراری، و عرق کردن. با ادامه یافتن مصرف مواد و گسترش یافتن تاثیرات مصرف مرفین، عوارض زیر ظاهر خواهند شد: بی قراری، تحریک پذیری، از دست دادن اشتها، بدن درد، درد شدید شکم، تهوع و استفراغ، لرزش، و حرص و ولع بسیار شدید برای مصرف مواد. افسردگی شدید و استفراغ از جمله مهمترین عوارض مصرف مرفین هستند. همچنین ضربان قلب و فشار خون نیز افزایش می یابد. گرم شدن بیش از حد و گر گرفتن، عادت لگد زدن پاها، و تعریق بیش از حد، درد شدید در استخوان ها و عضلات پشت و اسپاسم های عضلانی نیز از جمله نشانه های بارز باشد. عمده نشانه های خماری ناشی از عدم مصرف مرفین، معمولا بین ٤٨ تا ٩٦ ساعت پس از مصرف رخ داده و عوارض جانبی نیز بین ٨ تا ١٢ روز به طول می انجامند. اگرچه خماری ناشی از ترک اعتیاد مرفین خطر کمتری نسبت به الکل یا باربیتوریک دارد، اما در مواردی می تواند برای افرادی که از سلامتی کامل برخوردار نیستند و وابستگی شدیدی نیز به مرفین دارند، خطرناک باشد. وابستگی روانی ناشی از اعتیاد به مرفین بسیار پیچیده و طولانی مدت است. ممکن است سال ها پس از ترک اعتیاد فیزیکی و عدم مصرف مرفین، فرد معتاد اغلب به فکر کردن یا صحبت کردن در مورد مصرف آن (یا سایر مواد مخدر) ادامه داده و هنگام انجام فعالیت های عادی و روزمره خود ، احساس بی قراری داشته باشد. خماری روانی ناشی از ترک اعتیاد به مرفین، یک فرایند بسیار طولانی و دردناک است و معتادان اغلب از افسردگی، عصبانیت، بی خوابی، نوسانات اخلاقی، فراموشی، خود کوچک بینی، سردرگمی، پارانویا، و سایر اختلالات روانی شدید رنج می برند. همچنین به احتمال بسیار زیاد، این دسته از معتادان تا آخر عمر از نظر روانی به مرفین وابسته خواهند بود. در صورتی که نه شرایط محیطی و نه انگیزه های رفتاری فرد معتاد برای مصرف مواد تغییری نکنند، به احتمال بسیار زیاد وی حتی پس از تحمل عوارض خماری، باز هم دچار لغزش شده و به مصرف مرفین روی می آورد. گواه و مدرک این مدعا نیز میزان بالای لغزش این دسته از معتادان است. معتادانی که مرفین یا هروئین مصرف می کنند در مقایسه با معتادان به سایر مواد از جمله انواع دیگر اپیوییدها، کوکائین، یا متامفتامین، دارای آمار لغزش بسیار بالاتری هستند. از دیگر پیچیدگی های اعتیاد به مرفین که در بلند مدت ایجاد شده و در داروهای اعتیاد آور دیگر یافت نمی شود، آسیب به سیستم عصبی و مغز می باشد. هنوز هم کاملا مشخص نشده است که مرفین چگونه باعث بروز این عارضه می شود، ولی احتمالا متابولیت موجود در مرفین عامل اصلی آن می باشد. برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص مراحل لغزش، و نحوه پیشگیری از آن لطفا به قسمت لغزش اعتیاد رجوع کنید. ٤- متادون متادون چیست تصویر ماده مخدر متادونمتادون یکی از انواع مواد مخدر صنعتی است که از خشخاش به دست می آید. این ماده که در دسته اپیوییدها جای دارد، به منظور مصارف پزشکی و درمانی تولید شده و تاثیرات آن مشابه هروئین می باشد. متادون و بوپرنورفین در برخی از کشورها به عنوان یک ماده کمکی برای ترک اعتیاد به هروئین مورد استفاده قرار می گیرد. مانند سایر مواد افیونی دیگر، متادون نیز سیستم عصبی بدن را تحت تاثیر قرار داده و باعث التیام یافتن درد می شود. پس از مصرف متادون معمولا احساس گرمی در بدن، سرخوشی و رها شدن از اضطراب و تشویش به فرد دست می دهد. متادونی که برای رها شدن اعتیاد افراد به هروئین خیابانی تجویز می شود، معمولا به صورت مایع بوده و نوشیده می شود. با این حال متادون در قالب قرص و مایع تزریقی نیز تولید می شود. بوپرنورفین نیز که خواصی مشابه متادون دارد به صورت مکیدنی بوده و در داخل دهان حل می شود. تاثیرات این ماده بلافاصله پس از مصرف آغاز شده و تا چندین ساعت ادامه پیدا می کند. متادونی که توسط پزشک تجویز شده است، مانند انواه دیگر داروها، تحت کنترل و نظارت شدید تولید شده و لذا مصرف کنندگان آن می توانند از خلوص و قدرت آن اطمینان حاصل کنند. با این حال، متادونی که از بازارهای سیاه و غیر قانونی تهیه می شود قابل اعتماد نبوده و مصرف کنندگان نمی توانند از خلوص یا میزان اثرگذاری آن مطمئن باشند. این احتمال وجود دارد که این نوع متادون دارای قدرت و یا اثر گذاری بیشتری بوده و مشکلاتی را برای مصرف کننده به همراه داشته باشد. عوارض و تاثیرات متادون پس از اولین بار مصرف، افراد ممکن است بیمار شده و یا به یبوست دچار شوند. در صورتی که دز زیادی از متادون مصرف شود، خاصیت تسکین دهنده آن افزایش یافته و فرد دچار خواب آلودگی می شود. مصرف بیشتر، باعث کما و یا بروز اختلالات تنفسی خواهد شد. زنانی که به طور مداوم از متادون یا سایر اپیوییدها استفاده می کنند عادت ماهانه خود را از دست داده و پریود نمی شوند. تنها زمانی که مصرف خود را قطع کنند سیستم بدن آنها به حالت طبیعی بازگشته و پریود می شوند. بنابراین در صورتی که در طول این دوره از قرص های پیشگیری از بارداری استفاده نکنند، احتمال بارداری نیز زیاد خواهد بود. مواد افیونی احتمال سقط جنین و یا تولد کودکان زیر وزن استاندارد و یا به صورت نارس را افزایش می دهد. در صورتی که فرد معتاد به مواد مخدر باردار باشد، قطع ناگهانی مصرف توصیه نمی شود، چراکه این کار خطر سقط جنین و یا تولد زود هنگام کودک را افزایش می دهد. در چنین شرایطی بهتر است که مصرف متادون تا پایان دوره بارداری ادامه پیدا کند. عوارض مصرف تریاک و سایر افیون ها عوارض سلامتی مصرف افیون ها

بوپرنورفین

در این بخش لازم است شما را با یک داروی مسکن خیلی تاثیر گذار آشنا کنیم که بعضی وقتها برای ترک اعتیاد نیزبکار برده می شود البته لازم است یادآوری کنیم که هیچ دوایی را بدون توصیه پزشک استفاده نکنید . طبقه درمانی: بوپرنورفین یک داروی مسکن مخدر شبیه مورفین، کدئین و هروئین است. این دارو عمدتا برای درمان اعتیاد به مواد مخدر استفاده می شود، البته مصارف درمانی دیگری نیز دارد. راهنمایی های کلی: اگر شما هریک از شرایط زیر را دارید، قبل از مصرف بوپرنورفین به پزشک خود اطلاع دهید: در صورت داشتن آلرژی و حساسیت به بوپرنورفین یا در صورتی که در 4 ساعت گذشته داروی مخدر دیگری مصرف کرده اید. آسم، آپنه(قطع تنفس) خواب و سایر اختلالات تنفسی بیماری های کبدی و کلیوی بیماری های روانی یا سابقه اقدام به خودکشی سابقه اعتیاد به الکل و سایر اعتیادهای دارویی سابقه تشنج، جراحات سر و تومورهای مغزی در صورت دارا بودن هرکدام از این شرایط شما باید تحت نظر پزشک و تحت شرایط خاصی با انجام آزمایش های مخصوص بوپرنورفین را مصرف کنید. طبق دستور پزشک و تنها با دستور پزشک این دارو را مصرف کنید. دارو را به اشخاص دیگر توصیه نکنید، مخصوصا افرادی که سابقه سوء مصرف دارو و اعتیاد داشته اند. بوپرنورفین ممکن است باعث بروز علائم ترک در افرادی که به مواد مخدر اعتیاد داشته اند، بشود. داروی بوپرنورفین را در محلی مطمئن قرار دهید که سایر افراد به آن دسترسی نداشته باشند. از دادن داروی بوپرنورفین به کودکان خودداری کنید. مصرف در دوران بارداری: این دارو در گروه C قرار می گیرد. ممکن است برای جنین مضر باشد و باعث ایجاد اعتیاد و بروز نشانه های ترک در نوزادانی شود که مادرشان در زمان حاملگی بوپرنورفین مصرف می کرده اند. در صورت شک یا تصمیم برای بارداری در طول مدت درمان، با پزشک خود مشورت کنید. مصرف در دوران شیردهی: بوپرنورفین وارد جریان شیر می شود و ممکن است برای کودک مضر باشد. اگر کودک از شیر خودتان تغذیه می کند در دوران شیردهی از این دارو استفاده نکنید. راهنمای مصرف: استفاده نامناسب از بوپرنورفین می تواند منجر به بروز عوارض جدی و حتی مرگ شود. در صورت استفاده از سایر مواد مخدر، عوارض جانبی بوپرنورفین شدت بیشتری می یابند. این دارو را دقیقا طبق دستورات پزشکتان مصرف کنید. دارو را دقیقا به میزان تجویز شده استفاده کنید. از مصرف دارو بیش از میزان تجویز شده یا در مدت زمانی طولانی تر خودداری کنید. طبق دستور پزشکتان دارو را استفاده کنید. از شکستن قرص و حل نمودن آن در هر مایعی به منظور تزریق در رگ خودداری کنید. این عمل می تواند باعث مرگ بشود. در مواقع ضروری هنگام درمان و مصرف بوپرنورفین کارت شناساییتان همراهتان باشد یا از دستبند هشدار دهنده پزشکی استفاده کنید. هر پزشک، دندانپزشک یا متخصص بهداشت و درمان را که شما به ایشان مراجعه می کنید در جریان بگذارید که تحت درمان با بوپرنورفین هستید. تمامی اعضای خانواده تان را در جریان بگذارید که تحت درمان با بوپرنورفین هستید تا در مواقع ضروری از وضعیت شما آگاه باشند. قرص زیر زبانی بوپرنورفین را زیر زبانتان قرار دهید و اجازه دهید کاملا حل شود. از جویدن و بلعیدن آن به صورت کامل خودداری کنید. اگر دوز مصرفیتان بیش از دو قرص در هر وعده است قرص ها را همزمان زیر زبانتان قرار داده و اجازه دهید کاملا حل شوند. در صورت نیاز به هرگونه عمل جراحی، قبل از عمل جراحتان را مطلع کنید که تحت درمان با این دارو هستید. ممکن است لازم باشد که قبل از عمل جراحی مدت زمان کوتاهی مصرف دارویتان را متوقف کنید. پس از مصرف این دارو برای مدت زمان نسبتا طولانی، قطع یک باره آن باعث بروز نشانگان ترک می شود. بدون مشورت با پزشک معالجتان، مصرف دارو را به صورت ناگهانی متوقف نکنید. شاید نیاز باشد مصرفتان را به تدریج کمتر و کمتر کنید تا بتوانید مصرف آن را به طور کامل قطع نمایید. دارو را در دمای اتاق دور از رطوبت و گرما نگهداری کنید. تنها به اندازه مصرف چند روز از دارویتان را در مکانی قابل دسترسی قرار دهید و مقدار عمده دارو را در مکانی دور از دسترس سایرین نگهداری کنید. زیرا این دارو می تواند مورد سوء مصرف واقع شود. مراقب باشید که داروهایتان در دسترس و مورد سوء استفاده قرار نگیرد. پس از خاتمه درمان، باقیمانده دارو را از بین ببرید. مثلا آن را به چاه توالت بریزید. فراموش کردن دوز مصرفی: به محض یادآوری، دوز فراموش شده را مصرف کنید. اگر نزدیک به زمان مصرف نوبت بعدی دارو هستید، دوز فراموش شده را مصرف نکنید و طبق برنامه مصرفتان، نوبت بعدی را مصرف نمایید. برای جبران دوز فراموش شده، مقدار بیشتری مصرف نکنید. مسمومیت با دوزهای بیش از اندازه: در صورت مصرف زیاد دارو سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید. مقدار زیاد این دارو می تواند منجر به مرگ شود. از نشانه های مسمومیت با بوپرنورفین می توان به تنفس آهسته، خستگی مفرط، پوست سرد و مرطوب، کوچک شدن مردمک ها، غش و اغما اشاره کرد. موارد احتیاط: از مصرف همزمان این دارو با داروهایی که باعث خواب آلودگی می شوند، اجتناب کنید. (داروهایی مثل: داروهای سرماخوردگی، داروهای ضددرد، شل کننده های عضلات، ضدتشنج، داروهای افسردگی و اضطراب) مصرف همزمان این داروها باعث کاهش عملکرد سیستم اعصاب مرکزی و سیستم تنفسی می شود که این وضعیت می تواند خطرناک باشد. از مصرف الکل خودداری کنید. زیرا عوارض جانبی این دارو را تشدید می کند و مصرف همزمان این دارو به مقدار زیاد همراه با الکل می تواند کشنده باشد. مصرف این دارو می تواند باعث اختلال در واکنش ها و تفکر شود. هنگام رانندگی و انجام کارهایی که مستلزم هوشیاری هستند مراقب باشید. عوارض جانبی: مانند سایر مواد مخدر، این دارو باعث کندی تنفس می شود و کاهش شدید عملکردهای تنفسی می تواند منجر به مرگ شود. در صورت بروز علائم حساسیت دارویی سریعا در پی دریافت مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید: کهیر، مشکلات تنفسی، ورم صورت، لبها، زبان و گلو از نشانه های حساسیت دارویی هستند. در صورت بروز هرکدام از علائم زیر به سرعت با پزشک معالجتان تماس بگیرید: تنفس آرام و سطحی احساس سبکی در سر، ضعف و بی حالی گیجی، افکار و رفتارهای غیرمعمول تهوع، درد معده، تب خفیف، کاهش اشتها، ادرار تیره رنگ یا به رنگ خاک رس، یرقان (زرد شدن پوست و چشمها) عوارض خفیف تر این دارو که با احتمال بیشتری ممکن است تظاهر بیابند عبارتند از: سردرد درد معده، تهوع، استفراغ و یبوست احساس گرما و نفس تنگی تعریق ضعف و خستگی کمردرد اضطراب و افسردگی اختلالات خواب آب ریزش بینی عوارض دیگری غیر از موارد ذکر شده نیز ممکن است در اثر مصرف این دارو ایجاد شوند. در صورت مشاهده هرگونه علائم غیرمعمول و ناراحت کننده با پزشکتان مشورت کنید. تداخلات دارویی: در صورت مصرف داروهای زیر، قبل از مصرف بوپرنورفین پزشک معالجتان را آگاه سازید: آنتی بیوتیک ها مانند: فلوکونازول، ایتراکونازول، کتاکونازول مهارکننده ضدباکتری مانند: آزیترومایسین داروهای ریفامپین مسکن ها مانند: دیازپام، آلپرازولام، لورازپام داروهای ضدصرع مانند: کاربامازپین در صورت مصرف این داروها، نمی توانید بوپرنورفین را استفاده کنید یا این که باید تحت نظر پزشکتان دوز خاصی از دارو را مصرف کنید و در طی درمان، آزمایشات پزشکی مکمل را انجام دهید. داروهای دیگری که در فهرست ذکر نشده اند نیز ممکن است باعث ایجاد تداخلات دارویی شوند. در مورد تمامی داروهای مصرفی تجویز شده و داروهای مصرفی خارج از نسخه تان با پزشکتان مشورت کنید. این موارد شامل: ویتامین ها، املاح، محصولات گیاهی و داروهایی که برای سایر بیماری هایتان مصرف می کنید، می شود. مصرف داروی جدید را در زمان درمان، بدون مشورت با پزشک معالجتان شروع نکنید.

فاویسم

   دارو هایی که می توانند در بیماران مبتلا به فاویسم (نقص آنزیمی به نام G6PD در گلوبول قرمز خون) موجب حمله ی کم خونی (Hemolysis) و ادرار خونی (Hematuria) شوند، کم نیستند. مشهورترین آنها عبارتند از:

• Furazolidone
• Glibenclamid
• Methylene blue
• Nalidixic Acid
• Nitrofurantoin
• Phenazopyridine
• Phenilhydrazine
• Primaquine
• Sulfacetamide
• Cotrimoxazole  به این لیست باید نفتالین و آسپرین، مواد صنعتی دارای بنزن و خود باقلا را هم اضافه کرد.
  
  داروهای زیر در مصرف با میزان عادی در اغلب موارد مشکلی ایجاد نخواهند کرد، با این حال در مصرف آنها باید احتیاط کرد.
• Acetaminophen
• Ascorbic Acid -> Vitamin C
• Isoniazide
• Diphen Hydramin
• Phenacetin
• Phenytoin
• Procainamide
• Pyrimethamine
• Quinidine
• Streptomycine
• Sulfisoxazole
• Vitamin K

احتیاط در مصرف داروهای مشابه آسپرین، مثل ایبوپروفن هم توصیه می شود.
حمله های اسیدوز دیابتی معروف به DKA، بیماری هپاتیت و اصولا عفونت شدید و منتشر، از علل دیگر بروز مشکل هستند.

 

فاویسم(بیماری باقلا):

فاویسم(بیماری باقلا):

 

 

در بعضی از افراد، بعلت کمبود آنزیم گلوکز 6 فسفات دهیدروژناز زمینه همولیز گلوبولهای قرمز خون فراهم می شود که با مصرف بعضی از غذاها (خانواده باقلا) و بعضی از داروها ایجاد می شود. این نقص ژنتیکی بر روی کرموزوم ایکس قرار دارد و در مردم مدیترانه و آفریقا رایج است که با آزمایش مخصوصی در بدو تولد قابل تشخیص است.

 

افراد این گروه، بر حسب میزان کمبود آنزیم مذکور به 5 گروه طبقه بندی می شوند. گروه اول، نقص شدید آنزیم دارند و گروه پنجم علائم بالینی خاصی ندارند. بقیه افراد مبتلا به فاویسم بین این دو گروه طبقه بندی می شوند.

 

داروهای منع مصرف در فاویسم:

 

داروهای ضد مالاریا: پریماکین– کلروکین . سایر داروهای ضد مالاریا با دوز بالا

 

سولفونامیدها: سولفانیل آمید– سولفامتوکسازول– مافناید– کوتریموکسازول– نفتالین– سولفاستامید– سولفاپریدین -

 

بعضی انواع مسکن ها: آسپرین– فنازوپریدین

 

بعضی از انواع آنتی بیوتیک : نالیدیکسیک اسید– استانیلید– نیتروفورانتوئین–داپسون– فورازولیدون– کلرامفنیکل– سیپروفلوکساسین– نیتروفورازون -

 

متفرقه: گلی بن کلامید– دیمرکاپرول– دوکسوروبیسین -  پروبنسید - منادیول سدیم سولفات(ویتامین کا 4) – منادیون(ویتامین کا3) – پاراآمینو سالیسیلیک اسید – مپاکرین

 

داروهای کم اثر: آسکوربیک اسید -  کلشی سین– دوپامین– ایزونیازید– ویتامین کا1– استامینوفن– پروکائین آمید– پریمتامین– کینیدین– کینین– استرپتومایسین– سولفادیازین– تری هگزی فنیدیل– تری متوپریم– پاراآمینوبنزوئیک اسید (پابا)-  آنتازولین

 

سایر داروهای منع مصرف فاویسم که در ایران به ندرت یافت می شوند عبارتند از:

استیل فنیل هیدرازین – آلدسولفون – آمینوفنازون(آمینوپرین)– آرسین – گلکوسولفون – ایزوبوتیل نیتریت – نیریدازول – پروگوانیل -  استیبوفن -  سولفاسیتین – سولفاگوانیدین – تیازوسولفون – تیاپروفنیک اسید – تولونیوم کلراید – تری نیتروتولوئن – تری پنلامین – پاماکوئین - تیازول سولفون – متیلن بلو

تهیه و تنظیم: شرکت دارویاب (دکتر محسن صنیعی)

فعال شدن مجدد وبلاگ

سلام 

باتوجه به درگیر بودن با کارهای پایات نامه فعال  نبودم